5

امروز صبح خودم را مهمانِ تکه ی دیگری از تاریخ شهرم میکنم .. مجموعه کاخ های سعد آباد ... کمی پوشیده از برف ، و چقدر پر از سکوت.

مسیر بین کاخ های " سبز و ملت و برادران امیدوار " را قدم زدم و سعی کردم از ون های داخل محوطه استفاده نکنم.

در فاصله ی دو کاخ هم، خودم را به یک فنجان هات چاکلت داغ مهمان میکنم و تا رسیدن به کاخ سبز ( رضاخانی ) نوشیدم ... .

.

کاخ موزه ملت ( محمدرضا شاه ) خیلی توجه ام را جلب نکرد ؛ شاید بشود گفت که در مقابل کاخ گلستان ، حرف کمتری برای گفتن داشت.

اتاق خواب فرح را نگاهی می اندازم، برایم جالب است که تاریخ در این اتاق آنقدر دور نشده که وسایلش با تو مانوس نباشد ، هر آنچه روزیی در آن فضا منحصر به فرد و خاص ملکه به نظر می رسید ، حالا در دسترس همگان است .... بیگودی ، بابیلیس ، اتوی مو !!

.

.

گویا هر چه تاریخ عقب تر می رود ، من بیشتر به وجد می آیم!

کاخ موزه سبز ( رضا خانی ) و اشیا عتیقه ی آن ، با آنکه باز به پای کاخ گلستان نمیرسید ، اما از حیث اشیا همانند اسمش، نگین سبز مجموعه ی سعد آباد است.

مثلا ظرفی بسیار بسیار بزرگ برای خوردن میگو در کاخ رضا خانی !! ... جالب نیست ؟

.

.

کنار کاخ سبز، موزه دیگری هم قرار دارد که برای دوستداران سفر، لبخندی گرم همراه با زمزمه ی "بله اینجا خودشه"، به ارمغان می آورد.

4 اتاق بسیارر دیدنی از ده سال سفرِ دو برادر ، به اقصی نقاط جهان ، از قطب شمال و اسکیموها گرفته تا قبایل بدوی استرالیا ...

مبلغ شروع سفرشان 90 دلار و وسیله ایاب و ذهابشان یک موتور و یک ماشین !

.

.

.

.

قُل سِيرُوا فِی الارض فَانظُرُوا کیف کان عاقبةُ الذین مِن قبل >

بگو در زمین سیر کنید و بنگرید عاقبت کسانی که قبل از شما بوده اند چگونه بود

.

این روزها بیشتر تاریخ می خوانم ، و همان اندازه که از رژیم های توتالیتر بیزارم ، از تکرارِ اشتباهی تاریخ نیز بیزار.

مجموعه سعد آباد شاید برای من جز دیدن اشیا عتیقه و قدم زدن در بخشی از تاریخ شهرم چیز دیگری نداشته باشد، اما قطعا برای سیاست مداران خالی از عبرت نخواهد بود.

چرا که تاریخ هیچگاه هیچگاه اشتباه نمیکند.